Οι Γερμανοί είναι διχασμένοι για το καμένο αλπικό καταφύγιο του Χίτλερ

Το Kehlsteinhaus στις 24 Οκτωβρίου, μια μέρα αφότου πυρπολήθηκε. [Credit: AFP Photo/Bavarian Police] Οι γερμανικές αρχές αντιμετωπίζουν ένα ...

Το Kehlsteinhaus στις 24 Οκτωβρίου, μια μέρα αφότου πυρπολήθηκε. [Credit: AFP Photo/Bavarian Police]

Οι γερμανικές αρχές αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα μετά την εμπρηστική επίθεση του Αδόλφου Χίτλερ στη Βαυαρία, η οποία έμεινε ερείπια μετά από εμπρηστική επίθεση τον περασμένο μήνα: πρέπει να το ξαναχτίσουν ή να μην κάνουν τίποτα με την ελπίδα ότι το ναζιστικό κειμήλιο θα εξαφανιστεί;

Το Kehlsteinhaus, γνωστό και ως «Η Φωλιά του Αετού», βρίσκεται σε υψόμετρο 1.834 μέτρων, με θέα τα σύνορα μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας. Κατά τη διάρκεια των ναζιστικών χρόνων, ο Χίτλερ το χρησιμοποιούσε για να ψυχαγωγεί ξένους αξιωματούχους.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, χρησίμευσε ως συμμαχικό διοικητήριο μέχρι το 1960, όταν επιστράφηκε στο κρατίδιο της Βαυαρίας ως ιστορικό μνημείο. Προσέλκυε έως και 350.000 επισκέπτες ετησίως, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Η αστυνομία δήλωσε ότι ο ύποπτος πίσω από την εμπρηστική επίθεση στις 23 Οκτωβρίου ήταν ένας 33χρονος άνδρας με ιστορικό ψυχικής ασθένειας, ο οποίος κρατούνταν σε ψυχιατρική εγκατάσταση.

Κανείς δεν τραυματίστηκε από την πυρκαγιά, η οποία ξεκίνησε όταν ο χώρος ήταν κλειστός για το κοινό, αλλά οι ζημιές εκτιμώνται σε «μονοψήφια εκατομμύρια».

Ο ύποπτος βρίσκεται σε ψυχιατρική κλινική.
[Credit: AFP μέσω Getty Images/Ferdinand Dörfler-Farthofer]

Ο Norbert Eder διευθύνει το εστιατόριο και το κατάστημα δώρων του αξιοθέατου εδώ και 37 χρόνια και δήλωσε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι «η συντριπτική πλειοψηφία της δουλειάς μου έχει γίνει καπνός».

Τώρα, ο χώρος, στο συγκρότημα Obersalzberg κοντά στο Berchtesgaden, μια εμπορική πόλη, έχει αποκλειστεί, καθώς ακολουθεί συζήτηση για το εάν και πώς θα ανακατασκευαστεί. Υπάρχουν ανησυχίες για την πιθανότητα καταλήψεων, βανδαλισμών ή προσκυνημάτων από νεοναζί, επομένως οι αρχές θα μεταφέρουν φράγματα και σκαλωσιές στην κορυφή του βουνού με ελικόπτερο μόλις το επιτρέψει ο καιρός, για να προστατεύσουν τα ερείπια του κτιρίου μέχρι να ληφθεί απόφαση.

Ο Joachim Herrmann, ο συντηρητικός υπουργός Εσωτερικών της Βαυαρίας, υποστήριξε την ανακατασκευή, λέγοντας: «Δύσκολα μπορούμε να αφήσουμε τα ερείπια εκεί». Ωστόσο, ο Sven Keller, διευθυντής του Κέντρου Τεκμηρίωσης του Obersalzberg, δήλωσε ότι μια τέλεια ανακατασκευή ήταν «εκτός συζήτησης», λόγω της έκτασης των ζημιών.

Κάποιοι θα θεωρήσουν σημαντικό να προσεγγίσουν την ανακατασκευή με τρόπο που να επιτρέπει στους επισκέπτες να συνδεθούν με την ιστορία του χώρου. Αυτό αποτελεί θεμελιώδες μέρος της γερμανικής Erinnerungskultur (κουλτούρα μνήμης), η οποία αναγνωρίζει τα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου και προσπαθεί να αποτρέψει την επανάληψη των φρικαλεοτήτων μέσω της εκπαίδευσης.

Πριν από την πυρκαγιά, πολλοί επισκέπτες στο Kehlsteinhaus προέρχονταν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. [Credit: Alamy/Dominic Jones]

Ο Γενς-Κρίστιαν Βάγκνερ, διευθυντής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, δήλωσε στην εφημερίδα The Telegraph: «Τα αρχιτεκτονικά κειμήλια από τη ναζιστική εποχή δεν είναι απλώς κειμήλια, αλλά και αποδεικτικά στοιχεία.

«Χάνουν την αποδεικτική τους αξία εάν δεν διατηρηθούν στην αρχική τους μορφή αλλά, αντικατασταθούν. Για αυτόν τον λόγο, δεν πρέπει να κατασκευάζονται αντίγραφα, καθώς αυτά, κατά μία έννοια, θα αποτελούσαν «ψεύτικη ιστορία».»

Πιστεύει ότι η πυρκαγιά είναι μια ευκαιρία να αλλάξει ο χώρος από έναν που διατηρεί τη ναζιστική αρχιτεκτονική και υποστηρίζει την ιδέα ενός διαγωνισμού για την αναζήτηση προτάσεων για το πώς ο χώρος θα μπορούσε να επαναχρησιμοποιηθεί με ιστορικά υπεύθυνο τρόπο.

Ο κόμης Γκαλεάτσο Τσιάνο (άκρο αριστερά), ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών και ο Αδόλφος Χίτλερ (άκρο δεξιά) στο Kehlsteinhaus τον Αύγουστο του 1939.
[Credit: Getty Images/Galerie Bilderwelt]

Μέχρι την πυρκαγιά, ήταν το πιο άθικτο μέρος του συγκροτήματος Όμπερσαλτσμπεργκ. Τα ερείπια της κατοικίας του Χίτλερ στο Μπέργκχοφ βρίσκονται επίσης κοντά, αλλά αυτή καταστράφηκε σε βρετανική αεροπορική επιδρομή στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και καλύφθηκε με βλάστηση το 1952, για να αποφευχθεί η προσέλκυση συμπαθούντων των Ναζί.

Η Mary Fulbrook, καθηγήτρια Γερμανικής Ιστορίας στο UCL, δήλωσε ότι το έργο ήταν γεμάτο κινδύνους: «Η ανακατασκευή ενός χώρου που συνδέεται τόσο στενά με τον Χίτλερ κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα σημείο έλξης για τους δεξιούς υποστηρικτές της ναζιστικής ιδεολογίας και να αναδημιουργήσει τον αντίκτυπο της μεγαλοπρεπούς αρχιτεκτονικής του δικτάτορα σε αυτό το εντυπωσιακό περιβάλλον.

«Από την άλλη πλευρά, η διατήρηση του ερειπίου με κάποιο τρόπο για να παρέχει ιστορική ενσωμάτωση και να προσελκύει τουρίστες, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ χρήσιμο συμπλήρωμα στο εκτεταμένο μνημειακό τοπίο της Γερμανίας. Αλλά είναι επίσης σημαντικό να μην χρησιμοποιούνται «χώροι δραστών» όπως αυτός, που αναδεικνύουν την δικτατορική εξουσία στην κορυφή, για να αποκρύπτεται η πολύ ευρύτερη συμμετοχή αμέτρητων άλλων στη λειτουργία του συστήματος».

Πηγή: Ναυτεμπορική